en çok sohbetini özlüyorum. patır kütür yaptığımız münazaraları da.
duygularını ve tepkilerini ortaya koyabilen o yetişkin adamı...
aşağıda ne varmış diye uçurum gibi bir noktaya koştururken ben, "aman dur", "sakın ha" demek yerine azıcık sendeleyecek olsam beni hemen yakalayabilecek mesafede duran insanı...
diğer ya da başka değil de "öbür" demeyi öğreteni...
plaktan türkü dinlerken golden gate'i boğaz köprüsü'ne benzetemeyip dönme kararı alan genci de çok özlüyorum.
kara mizaha ve ince espriye kafası çalışan zirzop çocuğu da epey özlüyorum.
uykudan önce masallarını okuyan, anlatan yumuşacık sesi özlüyorum.
boşanmalarından sonra akıl sağlığımı korumamı sağlayan upuzun konuşmaları yaptığımız adamı özlüyorum.
çocuk parkında tırmandığım bir sonraki basamağa deli gibi sevinen şaşkın babayı çok özlüyorum.
kreşte yaptığım sulu boya resimleri ofislerinin duvarlarında eskiten insanı...
bir şeyler yazmaya başladığımda, o metinleri benden gizli, meslektaşlarına gösterip, "bakın bakalım benim kız birşeyler yapabiliyor mu?" diye sorup gerçekten "uzman" görüşü arayan disiplinli akademisyeni de çok özlüyorum.
kızılay meydanında zıplaya zıplaya en az 3 kere hapşıran ve beni her seferinde çok "utandıran" adamı da gayet çok özlüyorum.
demir eksikliğim çıktığında "hayallah biz bunu nasıl atladık?!" diye günlerce omzu düşük gezen o hassas insanı da işte...
ilkokulda bana kesirleri anlatan ve "sıfır" kavramıyla karışan kafamı seven adamı özlüyorum.
ortaokul hazırlıkta ingilizce öğretmenim margaret hanıma, bize ingilizce öğretebilmesi üstüne "nasıl yaptınız?" diye soran alçakgönüllü adamı özlüyorum.
bana şiir çözümlemeyi gösteren ve bunu tesadüf annabel lee ile yapan edebiyatçıyı...
benimle ilk rolüm için sabah akşam replik çalışan, oyunu çözen ve karakter yaratan takım arkadaşımı...
beni hep adam yerine koyup dertleşen dostu özlüyorum.
son günlerinde bile "erken islam'da mizah" gibi kitaplar okumaya çalışan inatçı bir araştırmacıyı özlüyorum.
bir kitabının ikinci baskısını, hastalığının bilincinde, koşturarak yetiştirmeye çalışan ama bu korkunç acıyı en gerçekçi biçimde çaktırmayan ruhu özlüyorum.
anneme rağmen eve yavru kedi getiren suç ortağımı özlüyorum.
bir öğlen yemeği için, akşama envai çeşit yemek hazırlanırken, bana bir tabak makarna veren anneannemi, "bu mudur?" şeklinde azarlayan duruşu özlüyorum.
bana bisiklete binmeyi öğreten insanı özlüyorum.
odtü'de gelincikler açtığında, otların içinde dolanalım, çiçek toplayalım diye, beni kreşten erken alan arkadaşımı özlüyorum.
"zekasını ve güzelliğini benden almış. geri kalan herşey annesinden." diyerek annemi deli eden adamı özlüyorum.
tulumba tatlısına ve üzüme dayanamayan komik insanı özlüyorum.
lise civarlarında "beni bakireliğimden kurtar yağmur" diye upuzun bir şiir yazıp, ona okuttuğumda, doğum kontrol yöntemleri hakkında konuşma zamanımızın geldiğini düşünen çiçek çocuğu özlüyorum.
ilk defa ona bir rüyamı anlattığımda önüme altı tane ingilizce freud kitabı koyan bilinçli babayı özlüyorum.
helsinki'de konaklamak için hostel ayarlayıp, "bak bunlar türkiye'de yok ama görüyorsun gayet normal, herkes buralarda da kalıyor. sonra kendin de kalırsın." şeklinde hayat dersi veren "değişik" insanı da çok özlüyorum.
"toplu taşıma olan şehirde araba almak israf ve doğaya zarardır." diyen idealist adamı özlüyorum.
bugünlerdeki çıkmazlarımı ve düşünemeyen kafamı paylaşabileceğim tek insanı özlüyorum.
ailemi özlüyorum, neden sonra bir tek ondan oluştuğunu anladığım...
çok özlüyorum babamı.
Sunday, June 17, 2012
Wednesday, June 13, 2012
Wednesday, March 23, 2011
başka bir açık an
yine yazabiliyorum ama diğer gündüzlerde de olduğu gibi bence yine bir kaç saat sonra ulaşamayacağım. yine not düşüyorum. bakalım...
Tuesday, March 22, 2011
bloğun açık bir anı
bu not şu an bloğuma girip birşeyler yazabildiğimi kayıt etmek için yazılmıştır. bu kadar.
Friday, March 18, 2011
the new lip
true on a fall,
smell of a newly arrived city.
this is not the usual smell.
there is too much water element.
a bright day.
huge windows at the airport.
no rush, but plenty of people.
and i fall.
truely.
it is spring.
very timely.
gladly.
and i fall.
truely.
as i proceed with my very first steps here.
i fall very gladly.
Friday, March 12, 2010
pull!
a fast splash of cold water.
do i feel better?
pining for the next step.
do i miss you?
nights happen to just come.
do i leave you behind?
obscene invisible curtains before my eyes.
do i come closer to you?
a very inappropriate familiar couch.
do i feel your breath?
we've let them sleep.
does this mean we're cool?
i lie here, you kneel beside me.
do i stay?
you let me for the next move.
do i wait for another moment?
up one shoulder,
i swallow your breath.
a tiny smooth luscious meeting.
we lose it.
famished.
thirsty.
breathing's tearful
we bleed trembling.
fingertips are numb.
hands ruminating
reading, memorizing.
loudly silencing
wallowing in a kaleidoscope
in creamy liquids
embosomed steaming
yet hungry
yet thirsty
astounded
by the arriving
calmness of a sage
faces, fragile as whatever is sacred
rushing blossoms
i touch with utmost care
and you hold with most delicacy
still we bleed, a desire.
we let ourselves the next move.
do i ever wanna move?
we stand up
we walk
we sleep
probably, will wake up.
as nights happen to just come,
cores will pull, to survive.
Wednesday, March 10, 2010
anu-k
yıllar önce gezdiğim sokakları özlüyorum. başka dillerin sokaklarını. gündelik hayatlarına anlık misafir olduğum insanları özlüyorum. geçip gitmeleri(ni), şöyle kuvvetlice. yüzyıllık binaların taşlarını özlüyorum. sokakların, kaldırımların eğilmiş asfaltlarını.
güne onlarla başlayıp, onlarla devam etmeyi istiyorum yine. aynı şeyleri yapmadan. camların ardında görmek, öğlen yemeğinde karşılaşmak gibi. "bütün gün bu şehirde yürüyebilirim. zaten bunun için burada değil miyim?" sözcüklerinin zihnimde zıplamasını özledim.
zaten hep oradaymış gibi misafir olmayı özledim.
"bir ömürlük misafir" hani...
'perdesiz'
Monday, March 1, 2010
deafening, again.
cruelty of a falling feather
a dashing of silence
aching backbones.
cruelty of a falling feather
inkless
yet in time.
cruelty of a falling feather,
letting you witness
loss of an unknown
but familiar.
shivering touch
of a ruptured softness
one, alone.
cruelty of a falling feather
company endowed for a slowed down pace
forward.
crunch.
company of a fallen feather.
Friday, June 12, 2009
Wednesday, April 8, 2009
amanın mimlendim!
bahar's diary tarafından mimlendim. mimli dürtük konusu: bu aralar aklımı kurcalayan, almazsam gözüm açık giderim dediğim, almak için yanıp tutuştuğum 3 şey. birincisini şıp diye söyleyebilirim, o bir n79. ikincisi, neyse parası verip alacağım bir iwork paketi. sonuncusu ise mmm... ne desem ne deseeem... aha! evet evet! bir bisiklet!
konuyu biraz daha açmak gerekirse:
1. n79
öyle habire telefon değiştiren biri değilim. hatta az daha sabretsem şimdiki telefonumu antika olarak satıp deli paralar kazanabilirim. ama obama'nın değişim rüzgarı beni de çok etkilemiş olacak ki, o kadar sabır gösteremeyeceğim. neler istediğimi belirledim, bunlar çerçevesinde neredeyse bir hafta boyunca telefon ve teknolojileri üzerine çalıştım. (evet evet çalıştım resmen. buyrun symbian yazılımına dair her tür soruya açığım mesela.) ve sonunda n79'u almaya karar verdim. şimdi ne zaman ve nasıl alacağımı çözmem gerek. ufak bir ayrıntı olarak...
2. iwork
bir macbook kullanıcısı fakat harddisc'i yenilenmiş biri olarak, bilgisayarımı eskisi gibi kullanabilmek istiyorum yeniden. harddisc faciasından sonra uzunca bir süre hmpf dedim oturdum. sinir oldum, neredeyse küstüm. deneme versiyonlarıyla idare ettim ama yetti gari. neyse parası verip alıcam. zira iwork'le bişiler yapmak gerçekten çok zevkli ve kolay. aslında sözün kısası daha hızlı çalışabilmeye ihtiyacım var. ama önce hangi paketi almalı, buna karar vermeliyim.
3. bisiklet
evet bir bisiklet istiyorum yeniden. çok özledim. kısa yolculuklara da çıkabileceğim bir bisiklet istiyorum. orda sürülmez, burda sürülmez diye bişi yoktur. bisiklet varsa yol da bulunur. ahan da budur! ayrıca minik bir yolcum bile olabilir: didi. kedim. sonra onun, şöyle fotoğraflarını da çekerim belki. evet yaa... nefis olurdu...
evet bir bisiklet istiyorum yeniden. çok özledim. kısa yolculuklara da çıkabileceğim bir bisiklet istiyorum. orda sürülmez, burda sürülmez diye bişi yoktur. bisiklet varsa yol da bulunur. ahan da budur! ayrıca minik bir yolcum bile olabilir: didi. kedim. sonra onun, şöyle fotoğraflarını da çekerim belki. evet yaa... nefis olurdu...
evet kendi adıma diyeceklerim bunlar olsun. aynı soruyu, ilhan, mert ve ceren'e de sormak istiyorum. hanımefendi ve beyefendiler sizi mimledim! nedir acaba son zamanlarda almazsam çatlarım, evet evet istiyorum, çok istiyorum dediğiniz 3 şey?
patikadan
sallantıda kalabildiğim ve yaz(a)madığım kadar dublin'de bir ağaca çıkıyorum. çıkıp çıkıp iniyorum, düşüyorum. yüzüstü, sırtüstü, tepe taklak...
sözcüklerle gökyüzü arasında şehre inen bir patika var. patikanın iki yanı etekler. rüzgar kuvvetli esiyor çoğu zaman. ellerim buz kesmiş bile. yürümeye devam edişim hava bana ben ona biraz daha sokulalım diye. akşamüstü olmalı, saat bakımından. ama hava kararmayalı çok oldu. öyle ki kendimi bildim bileli hava kararmıyor.
rüzgar iliklerime kadar işliyor. oraya buraya itelediği de oluyor. gıdıklar gibi.
şu ağaca her çıkışımda ayrı bir renk cümbüşüyle karşılaşıyorum. nutkum tutuluyor.
ağaç beni de her salladığında, dalı gibi düşünebiliyorum kendimi. nefesimi rüzgar veriyor, bedenimi ağaç.
burada kalabildiğim her an, sözcükler şehre bensiz iniyor. patikadan.
Friday, February 20, 2009
sakil bir yanılgı ya da öyle mi dersin?
haznesinden taştığını görüyorum. görecek kadar uzak mıyım?
deniz hiç birleşmiyor aslında. o, nüfuz eden.
yani kendisini böyle düşünmek istiyor.
bir sakıncası yok.
düşüncesiyle mizahı da bir, mizacı da.
görecek kadar yakınım bu durumda.
ama hangisi daha zor bilmiyorum.
bir zorluk seçmek durumunda mıyım?
değilim herhalde.
hatta, muhtemelen olamam da...
akıp gittiği için.
akıştan gayrı olmadığım için.
haznesinden taşmak onu böbürlendiriyor.
kıs kıs gülümsüyorum.
hince değil ama görebildiğim için.
görmeme izin verdiği filan yok.
ama karşı çıktığı da yok.
görmüyormuş gibi yapmamı istiyordur belki.
"gibi yapmayı" pek beceremem.
gördüğümü biliyor.
ama bu bir oyun değil.
umarım bunu da biliyordur.
bir taş kaç defa seker -en çok- denizin ustunde?
Monday, November 24, 2008
cities that i love, cities that i'm curious about, cities that somehow i feel connected to (II)
cities that i love, cities that i'm curious about, cities that somehow i feel connected to (I)
Thursday, November 20, 2008
bir nevi yapılacaklar listesi
sinemaya gidesim var. birbiri ardına film izlemek... sinema salonlarında.
kendimi müziğe teslim edesim var. gümbür gümbür konserlerde mesela...
günlerce trenle yolculuk edesim var, trans sibirya gibi... borealler arasından, uçsuz bucaksız beyazlıkların kıyısından giden bir tren...
odamı toplayasım var, ne ilginç... (bu hissi kaçırmamam gerek işte!)
okuma ve yazma üstüne bir hayat kurasım var, hayatın epey bir bölümü geride kalmışken...
geride kalmış demeyesim var, akıllı olup, o bavulu kullanmayı beceresim, utanmayı bir kenara bırakıp mesela!
ve son olarak umm... nası derler, the last but not the least, bunlar içün yollar bulasım...
yeni yollar, yenilenmiş yollar, revize edilmiş yollar, hiç bilmediğim yollar, unuttuğum yollar, düşünmediğim yollar vs vs...
fatboy slim'den geliyor: right here, right now
Thursday, November 13, 2008
uykudan önce
madrid'te ben harper dinleyip, bol sulu bira içmek
madrid kapanmış ama... kim bilir kaç sene oldu...
portatif şehir hafızalarımız...
kokusunu bırakan sadece kediler köpekler değil işte...
"mutlu gezmek isteyen, hafif gezmelidir" di mi?
"sil baştan" gibi değil her zaman.
bazen toplanır müzikler, yazılar, kokular vs vs, ama yine de kuş gibi hafiftir işte!
şimdi mesela. perdelerin arasından gün ışığı süzülürken, masa lambam daha yanıyorken, last.fm shuffle shuffle sürprizler yaparken, birazcık uykudan sonraki günümü tasarlarken ve şimdi yavaş yavaş uyananları, yukarda kısık kısık horlayan babaannemi işitirken...
Question! demişken... durmak, dinlemek...
hafif yüklerimi sevmek
yüklerin hafifleyebilişini sevmek
metre metre gerinen bir kedi
didi
küçük didi, büyük didi...
uyanan didiler
uykusayan bünyem
ve böğürtlen düşleri
minik bir yolculuk şimdi
up the spirals
Saturday, November 8, 2008
sesim geliyor mu? sesimi duyan var mı?
çocukluk albümlerim vardı, bi evden öbürüne getirmiştim
hiç lafı açılmadı bir daha
karşımda duruyorlar
bu odada, hep bu odada
8 haziran'ı söylemiştim, aslında biraz da zorunda kalarak
ses seda gitmişti
yük oldu boş yere diye düşünmüştüm
ses seda gitmişliğini koruyordu
sordum, yoo normal bir gündü
öyle miydi, değil miydi
bilemiyorum
başka ölümler geçti
ses seda gitmedi
bilemiyorum
hiç bilemiyorum
ses!
iyi değilim ben.
Tuesday, November 4, 2008
ege'de fikret kızılok dinler gibi...
ya da chopin dinler gibi, prelude'lerden mesela
ya da john cage, izler gibi, ormanda mantar toplayışını örneğin...
müziği de mantarı da toplarsın, sonra mutfağa... sonra sofraya...
sesleri, sözleri toplarsın, sonra mutfağa... sonra kimileri buraya...
sofrada kimler var?
ne kalabalık sofralar kuruyoruz di mi bazen...
ne sohbetler, ne alışverişler...
belki de dostlar alışverişte görsündür...
sizinle paylaştıklarımı, küçükken beraber uyuduğum kuzumu paylaşır gibi paylaşıyorum
benimle paylaştıklarınızı kendimden gayrı tutmuyorum
teklikleriniz, bireysellikleriniz, sevdikleriniz, sevmedikleriniz önemli benim için
saygı duyuyorum.
kendinizi var ediş biçimlerinize saygı duyuyorum.
severim sevmem, yakın bulurum bulmam... bunlar başka ama saygı duyuyorum.
siz de öyle yaklaşıyorsunuz bazen bana
saygı duyar yaklaşımlar
içten ve kendiliğinden paylaşımlar
ama ne çabuk yitiriyorsunuz inandırıcılığınızı
ne çabuk yitiyorsunuz
kendi emeklerinize de, kendi zamanınıza da saygı duymuyorsunuz demek...
gelip geçiciliğinizi ne çabuk teslim ediyorsunuz kendi ellerinizle
sapasağlam sahip çıkabildiğiniz ne var?
doğurduğuna da inanırım, öldüğüne de...
şaşırmak değil bu yazdıklarım.
acıtmanıza yine izin verdim.
ve şimdi hiç kimse yokken
ve muhtemelen olmayacakken
kendimi sağaltmak zorunda olan yine benim
bundan böyle siz cüret eden ve laubali olansınız.
gülünç ve ukala dümbeleği.
hin ve oyuncu.
bilerek ve isteyerek koymadığım mesafeyi
davet ettiniz
"kolay kazanılan" ve "hali hazırda orada olan" değildim aslında
ama çoğu genel geçer kurallar ve göstergeler bunlara işaret ediyordu değil mi?
yanıldınız, üzgünüm.
sizin için, "orada" değilim artık.
umrunuzda değildir ya, ben gene de yazayım.
size anlattıklarımla ne yaptığınız umrumda olmayacak artık
umrumda olacakları paylaşmayacağım zaten
fark edecek misiniz bilemem tabi...
saygı duyuşum da sıradan olacak
"siz" diyeceğim.
karşısında bir "biz" olmadan hem
tekim çünkü.
doğduğum gibi
yaşayageldiğim gibi
hiç bir zamanda ve koşulda değiş(e)mediği gibi
her çoğalışta heveslenişim
ve yeniden tek oluşum gibi
"siz" diyeceğim
bir kez daha
Thursday, October 16, 2008
take this waltz
fısır fısır kıkır kıkır şıkır şıkır tıkır tıkır patır patır bangır bangır
sırlı perdelerinizi sevsinler sizin
bakıp bakıp hayran kaldığınız sırlı perdelerinizi
hani "söyle bana" ile başlayan sorular sorabildiğiniz
ilk selam hesabı yapan ufacık beyinlerinizi de sevsinler
"ben demem o desin bana ne" kısmından öteye gidemeyen nasırlı düşünüşlerinizi
hissettirmeye çalıştığınız ama "adam" gibi yüzüme söyleyemediğiniz herşeyi aynen yüzünüze tükürmek istiyorum, yarabbi şükür diyeceğinizi bile bile...
tereyağından kıl çeker gibi oluyor di mi herşey?
size bunun için izin verilmiş çünkü
çünkü memlekette eğlence kıtlığı var
ne şirinsiniz! öyle şirinsiniz ki, sıfatlarınız "güzel ve tatlı"yla sınırlı
diyabetiniz bile gizli
çuvalla kusabilir ve avuç avuç sümkürebilirim
şahane fantaziler kuruyorum şu an
biraz alır mısınız?
alırsınız alırsınız...
verici olduğunuz kadar alıcısınız da
ayarlar epey bozuk ama yapacak bişi yok, hamur yaş
kofluğunuzdan etrafın hava akımları değişiyor
giren çıkan belli değil, malzeme çürük olunca...
çürük malzemeyle de en iyi sıvıştırma yapılıyor değil mi?
sıvışık sıvışık yalanlar söylüyorsunuz
söyleye söyleye hem kendinizi hem de halkalarınızı inandırıyorsunuz
yakınlıklarınız böyle işte!
kof kof pof pof poh poh
poh pohlayamayacağınız bir yakınınız oldu mu hiç?
poh poha gereksinim duymayacak bir yakınlık
ödünüz kopuyor değil mi?
can havliyle çığlıklar atabilirsiniz bir yergi karşısında
eyvah! ya kalabalığınız bitip giderse
ya yiterse bu et yığını
eyvah! o zaman tek kalırsınız...
eyvah! o zaman bir gece vakti buz gibi sokağa hatta donsuz atılmış olursunuz di mi...
siz buna "zibidi" gibi kalmak dersiniz...
ama bazılarının seçimi budur.
bazıları çırılçıplak, buz gibi bir sokakta, gecenin kör vakti kalsam, ne olur? diye merak ederler
siz buna kaşınmak dersiniz
bazıları buna "kendini maruz bırakmak" der, korunmasız "dışarıda" olabilmek
ne cengaver avcılar var dışarda, ah ne cengaver onlar
cin olmadan cin çarpmaya kalkan güdük ruhlular!
en cengaverleri, kendilerini "dost" olarak yedirebilirler size
oysa bunlar bol kaşarlı tosttur hani
"dost, biz onu yitirme histerisi içine girmişken, kendisini bize unutturmayandır." demişti
her, kendisini unutturmayan dost değil elbet
her, yitirmeye çalıştığımızın da olmadığı gibi
dik dur ve yüzüme söyle!
her ne ise
gezi gözlem kolluğundan sınıf başkanlığına terfi etme günleri geride kaldı
ama sen hala öğretmene ispiyonlama taktiklerinde kalmışsın
uzun yıllar oldu değil mi?
bunca zaman pratiği yapılmış bir beceriyi bırakmak zordur herhal
değerlendirmeleriniz kadar varoluyorsunuz
hepsi bu.
e-valuation'ın "e"sini atarsanız feraha ereceksiniz haberiniz yok
ama herşey "e" di mi bu zamanda...
"e" zamanda zaten herşey anlık.
sır perdeniz de kalktı aslında çoktan
histeriye kapılacak zaman da yok
sıvıştığınız ve sıvıştırdığınız yalanlarınızla kaldınız
sevsinler
aciz ve ucuz ve temaşa içinde sevsinler
bundan da yoksun kalırsanız
daha tehlikeli olacaksınız
sevsinler
sizi bol bol sevsinler
ışık geçirmeyen yeni perdeler dikin, diktirin
ses de geçirmesin
selam da veremeyin, bu derdiniz de kalksın
sizi acizliğin en üşümüş ruhları sevsin
uyuşun, hiç bir şey hissetmeyin.
yalan söyleyin, sevsinler sizi.
Wednesday, September 17, 2008
on a crimson river
torture
as in self assertion
you could not cast a wave?
could you?
what is it that gently weeps?
george, do you have an answer for this?
is it still or has it been the guitar?
guitar as in...
minute details
somberly discreet
(one should not think of math here)
discreetly pathological
and how we all enjoy it all
as in you wanna hurt yourself as you masturbate
which piano sonata would you prefer, dear teacher?
i mean, as you masturbate
or is silence the sole source for deeper enjoyment?
charming, however not a prince.
(maybe i misspelled)
neither a pincer
shall we visit the grocer's today?
miss pelled...
how ugly you are, miss...
miss queen of gluttony...
poor thing, there is no hope for you,
contrary to what you assume.
too much space you occupy, too much.
each and every break in a wave is a discourse
so, bubble up!
"sweat, tears and the sea"
cool sea, moonlight, crimson meeting of bare bodies
tears and trembling
can it be really this all encompassing?
charming
just so
cut.
Subscribe to:
Posts (Atom)


































