Friday, March 12, 2010

pull!

a fast splash of cold water.
do i feel better?

pining for the next step.
do i miss you?

nights happen to just come.
do i leave you behind?

obscene invisible curtains before my eyes.
do i come closer to you?

a very inappropriate familiar couch.
do i feel your breath?

we've let them sleep.
does this mean we're cool?

i lie here, you kneel beside me.
do i stay?

you let me for the next move.
do i wait for another moment?

up one shoulder,
i swallow your breath.
a tiny smooth luscious meeting.
we lose it.
famished.
thirsty.

breathing's tearful
we bleed trembling.
fingertips are numb.
hands ruminating
reading, memorizing.
loudly silencing
wallowing in a kaleidoscope
in creamy liquids
embosomed steaming
yet hungry
yet thirsty
astounded
by the arriving
calmness of a sage
faces, fragile as whatever is sacred
rushing blossoms
i touch with utmost care
and you hold with most delicacy
still we bleed, a desire.

we let ourselves the next move.
do i ever wanna move?

we stand up
we walk
we sleep
probably, will wake up.
as nights happen to just come,
cores will pull, to survive.

Wednesday, March 10, 2010

anu-k

yıllar önce gezdiğim sokakları özlüyorum. başka dillerin sokaklarını. gündelik hayatlarına anlık misafir olduğum insanları özlüyorum. geçip gitmeleri(ni), şöyle kuvvetlice. yüzyıllık binaların taşlarını özlüyorum. sokakların, kaldırımların eğilmiş asfaltlarını.
güne onlarla başlayıp, onlarla devam etmeyi istiyorum yine. aynı şeyleri yapmadan. camların ardında görmek, öğlen yemeğinde karşılaşmak gibi. "bütün gün bu şehirde yürüyebilirim. zaten bunun için burada değil miyim?" sözcüklerinin zihnimde zıplamasını özledim.
zaten hep oradaymış gibi misafir olmayı özledim.
"bir ömürlük misafir" hani...
'perdesiz'

Monday, March 1, 2010

deafening, again.

cruelty of a falling feather
a dashing of silence
aching backbones.

cruelty of a falling feather
inkless
yet in time.

cruelty of a falling feather,
letting you witness
loss of an unknown
but familiar.

shivering touch
of a ruptured softness

one, alone.

cruelty of a falling feather
company endowed for a slowed down pace
forward.

crunch.
company of a fallen feather.

Friday, June 12, 2009

ca

june 11th, 2009

afternoon.

my first diagnose. 

Wednesday, April 8, 2009

amanın mimlendim!

bahar's diary tarafından mimlendim. mimli dürtük konusu: bu aralar aklımı kurcalayan, almazsam gözüm açık giderim dediğim, almak için yanıp tutuştuğum 3 şey. birincisini şıp diye söyleyebilirim, o bir n79. ikincisi, neyse parası verip alacağım bir iwork paketi. sonuncusu ise mmm... ne desem ne deseeem... aha! evet evet! bir bisiklet!
konuyu biraz daha açmak gerekirse: 
1. n79
öyle habire telefon değiştiren biri değilim. hatta az daha sabretsem şimdiki telefonumu antika olarak satıp deli paralar kazanabilirim. ama obama'nın değişim rüzgarı beni de çok etkilemiş olacak ki, o kadar sabır gösteremeyeceğim. neler istediğimi belirledim, bunlar çerçevesinde neredeyse bir hafta boyunca telefon ve teknolojileri üzerine çalıştım. (evet evet çalıştım resmen. buyrun symbian yazılımına dair her tür soruya açığım mesela.) ve sonunda n79'u almaya karar verdim. şimdi ne zaman ve nasıl alacağımı çözmem gerek. ufak bir ayrıntı olarak... 
bir macbook kullanıcısı fakat harddisc'i yenilenmiş biri olarak, bilgisayarımı eskisi gibi kullanabilmek istiyorum yeniden. harddisc faciasından sonra uzunca bir süre hmpf dedim oturdum. sinir oldum, neredeyse küstüm. deneme versiyonlarıyla idare ettim ama yetti gari. neyse parası verip alıcam. zira iwork'le bişiler yapmak gerçekten çok zevkli ve kolay. aslında sözün kısası daha hızlı çalışabilmeye ihtiyacım var. ama önce hangi paketi almalı, buna karar vermeliyim. 
3. bisiklet
evet bir bisiklet istiyorum yeniden. çok özledim. kısa yolculuklara da çıkabileceğim bir bisiklet istiyorum. orda sürülmez, burda sürülmez diye bişi yoktur. bisiklet varsa yol da bulunur. ahan da budur! ayrıca minik bir yolcum bile olabilir: didi. kedim. sonra onun, şöyle fotoğraflarını da çekerim belki. evet yaa... nefis olurdu... 

evet kendi adıma diyeceklerim bunlar olsun. aynı soruyu, ilhan, mert ve ceren'e de sormak istiyorum. hanımefendi ve beyefendiler sizi mimledim! nedir acaba son zamanlarda almazsam çatlarım, evet evet istiyorum, çok istiyorum dediğiniz 3 şey? 

patikadan

sallantıda kalabildiğim ve yaz(a)madığım kadar dublin'de bir ağaca çıkıyorum. çıkıp çıkıp iniyorum, düşüyorum. yüzüstü, sırtüstü, tepe taklak... 
sözcüklerle gökyüzü arasında şehre inen bir patika var. patikanın iki yanı etekler. rüzgar kuvvetli esiyor çoğu zaman. ellerim buz kesmiş bile. yürümeye devam edişim hava bana ben ona biraz daha sokulalım diye. akşamüstü olmalı, saat bakımından. ama hava kararmayalı çok oldu. öyle ki kendimi bildim bileli hava kararmıyor. 
rüzgar iliklerime kadar işliyor. oraya buraya itelediği de oluyor. gıdıklar gibi. 
şu ağaca her çıkışımda ayrı bir renk cümbüşüyle karşılaşıyorum. nutkum tutuluyor. 
ağaç beni de her salladığında, dalı gibi düşünebiliyorum kendimi. nefesimi rüzgar veriyor, bedenimi ağaç. 
burada kalabildiğim her an, sözcükler şehre bensiz iniyor. patikadan. 

Friday, February 20, 2009

sakil bir yanılgı ya da öyle mi dersin?

haznesinden taştığını görüyorum. görecek kadar uzak mıyım? 
deniz hiç birleşmiyor aslında. o, nüfuz eden. 
yani kendisini böyle düşünmek istiyor. 
bir sakıncası yok. 
düşüncesiyle mizahı da bir, mizacı da.
görecek kadar yakınım bu durumda. 
ama hangisi daha zor bilmiyorum. 
bir zorluk seçmek durumunda mıyım? 
değilim herhalde. 
hatta, muhtemelen olamam da... 
akıp gittiği için. 
akıştan gayrı olmadığım için. 

haznesinden taşmak onu böbürlendiriyor. 
kıs kıs gülümsüyorum. 
hince değil ama görebildiğim için. 
görmeme izin verdiği filan yok. 
ama karşı çıktığı da yok. 
görmüyormuş gibi yapmamı istiyordur belki. 
"gibi yapmayı" pek beceremem.
gördüğümü biliyor. 

ama bu bir oyun değil.
umarım bunu da biliyordur. 

bir taş kaç defa seker -en çok- denizin ustunde?